„Pokój 2.040” - Mariusz 'Muzykomaniek' Tryniszewski.
![Obraz](https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEhtn6RfKRR-BevLcgjN1Zq9BNnY1IO26p_H5oSZFSYTLIlvqbAGnLmcHD94CPOUwKpIOn-lA1BULLz6Y2MzgZalq8Wjj0CSQf4HrMhufmGeeCtXKz3eSG9LQJliu56doC03xk2fj2RtJ7CxnDcSakRE1JQG2lUVn5CzZmKBX_FXbCHzny7R1Yt7x_azhUk/s320/p2.jpg)
Drogi Czytelniku... Pamiętnik ojca? Jest. Pewna śmiertelna choroba? Niestety... Pewien muzyk i jego rodzina? Jasne. Pewien maluch? Obecny. Realia życia na walizkach, na ciągłych wyjazdach z chorym dzieckiem? Będą. Walka? Nieustanna. Pomoc? Znajdzie się. Kłopoty? Są. Marzenia, nadzieje, wiara? Oczywiście. Stres? Pewnie. Zmęczenie? Nie inaczej. Wylane łzy, ale i chwile radości? Tak. Desperacja? Znajdzie się. Ogrom emocji? Nie obędzie się bez tego. Między innymi właśnie to serwuje nam Mariusz Tryniszewski w swojej debiutanckiej książce (pamiętniku) pod tytułem „Pokój 2.040”. Jaki osiągnął efekt? By poznać odpowiedź na to pytanie, standardowo odsyłam do lektury, książki oczywiście. Jest to tom pierwszy cyklu (i tu nazwa robocza) Z życia Tryniszewskich (takie odniosłam wrażenie, że to jest cel autora i wydawnictwa). Wspaniale było przenieść się do świata Maksia, Mariusza, Beaty, Kai, Kaliny, Julki, Ani, Gosi i innych. Na pewno zastanawiacie się jakie są moje odczucia po lekturze. Już